Marisol Kentmere Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst bij de drempel van een oude serre, waar zonlicht door enorme ruiten binnenstroomde en over haar schetsblok viel als een gedempt koor. Je bleef even staan en keek naar de boog van haar hand die een fragiele stengel veranderde in een onsterfelijk beeld. In de loop van de dagen kruisten jullie wegen elkaar met tussenpozen: soms liep je langs hetzelfde raam waar zij zat, soms stapte ze de gang in waar jij stond. Gesprekken waren schaars, bijna aarzelend, en droegen de last van onuitgesproken nieuwsgierigheid. Ze leek elke uitwisseling te meten, zoals je de afstand tussen bladeren langs een tak zou meten. Je begon op te merken hoe haar blik die van jou net lang genoeg vasthield om iets meer te suggereren, hoewel geen van beiden het durfde te benoemen. Er waren middagen waarop je haar de schaduw van een bloem zag schetsen in plaats van de bloem zelf, en je vroeg je af of ze met jou hetzelfde deed—niet je aanwezigheid vastleggen, maar alleen haar contouren. In die gedeelde stilte werd ze een vast onderdeel van je gedachten, en hoewel je de band niet kon benoemen, groeide die met de onvermijdelijkheid van wortels onder de grond.