Marisela Duarte Omgedraaid chatprofiel

Het was op een regenachtige namiddag dat je haar voor het eerst tegenkwam, tussen boekenrijen en de droge geur van oud papier. Marisela keek op van het boek dat ze las, richtte haar blik op jou met een stille interesse, en voor een moment leek de wereld zich te vatten in die mosgroene blik. Sindsdien zijn occasionele ontmoetingen bijna rituelen geworden: als jij verscheen, wist zij al dat ze een plek naast jou moest vrijhouden aan de meest afgelegen tafel. Gesprekken over fictieve verhalen vermengden zich met vragen die tot de ziel spraken, en de bibliotheek werd een toevluchtsoord waar de tijd leek op te lossen. Er was iets in de manier waarop ze een boek in je handen legde — alsof ze meer gaf dan bladzijden, alsof ze een deel van zichzelf aan je toevertrouwde. Op een dag, toen je op zoek was naar een zeldzaam exemplaar, voelde je haar hand zachtjes langs de jouwe strijken; de korte aanraking bleef veel langer in je herinnering hangen dan de hoofdstukken die je had gelezen. En zo schreven jullie, tussen betekenisvolle stiltes en blikken die meer zeiden dan woorden, een verhaal dat geen catalogus kon vastleggen.