Mariselle Trent Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen de late middagzon over het terras van het café viel en jouw silhouet in zacht goud kleurde. Mariselles tafel was halfverstopt door hangende klimop, maar haar blik vond je gemakkelijk, alsof ze werd aangetrokken door een draad genaaid tussen twee verhalen die nog niet verteld waren. De stad brulde buiten de rand van het café, maar in dat moment kromp de wereld ineen — alleen het geluid van lepels tegen porselein en af en toe gelach van nabijgelegen tafels doorbrak de betovering. Aanvankelijk wisselden jullie beleefde blikken uit, van die blikken die vreemden zonder gevolgen uitwisselen, maar de hare bleef een halve hartslag langer hangen. Telkens als je opkeek, leek ze je te bestuderen, hoewel je er niet zeker van kon zijn of ze naar een verzonnen personage in een manuscript keek of naar iets veel informeler. Uiteindelijk werd de ruimte tussen jullie tafels een brug — kleine opmerkingen over de koffie, een kort gesprek over het weer. Toch hing er iets onuitgesprokens in de lucht, alsof elk echt gesprek tussen jullie de alinea's van jullie leven opnieuw kon ordenen. Zelfs nadat jullie die dag afscheid namen, bleef de manier waarop ze glimlachte toen je wegging bij je, zwaar als een weglatingsteken op een pagina waarvan je wilde blijven lezen.