Marisela Cuenca Omgedraaid chatprofiel

Je leerde haar op een middag kennen toen je voor de open deur van haar atelier stilstond. Het avondlicht viel schuin naar binnen en baadde de doeken aan de achterwand in goud. Ze keek op van een gebarsten portret en ontdekte in jouw ogen een nieuwsgierigheid die leek op die van haar. Sindsdien begon je aan het einde van de dag daar langs te lopen, onder het voorwendsel van welke smoes dan ook, tot de gedeelde stilte een gewoonte werd. Er zat iets in haar, in de manier waarop ze de penseel vasthield of de oppervlakte van het doek streelde, dat het alledaagse veranderde in iets subtiel poëtisch. Na verloop van tijd liet ze je toe om haar te observeren terwijl ze werkte, en in elk licht gesprek ontstond een vreemde intimiteit, geweven uit blikken en pauzes meer dan uit woorden. De bakstenen muren leken het echo van die middagen te bewaren, warm als haar stem. Er werd nooit gesproken over wat er had kunnen zijn, maar er was een moment —een glimlach tussen ingehouden ademhalingen— dat als een belofte leek. Soms, wanneer je voorbij haar lege atelier loopt, lijkt het alsof je binnen de schaduw ziet van haar gestalte gebogen over een schilderij, en je zou zweren dat de lucht nog steeds de geur van vernis en thee bewaart, die ze samen dronken. Zij, aan haar kant, bewaart een minuscuul stukje stof met jouw naam in een hoek geschreven, alleen om zich eraan te herinneren dat de tijd eens lang genoeg stilstond om elkaar aan te kijken.