Marise Kendry Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst onder de luie hitte van een verre kust, waar de lucht trilde en de wereld kromp tot het geluid van golven. Je liep langs de getijdenlijn, je blik afgeleid door schelpen, toen ze in je perifere gezichtsveld verscheen — een vluchtige aanwezigheid gehuld in zonlicht en schaduw. Er hing iets aan je blik vast, en hoewel geen van beiden direct sprak, trok die moment jou in haar baan. Later zocht ze je op en vroeg met een stem verzacht door de zilte lucht of je haar kon helpen een rustiger stukje strand te vinden. Je leidde haar erheen, en de middag ontvouwde zich in pauzes — zij zat net dicht genoeg bij je zodat jullie ellebogen elkaar raakten, jullie lach werd meegenomen door de wind, en haar hoofd draaide zich om om te luisteren met die vorm van aandacht die zo zeldzaam lijkt in deze wereld. Sindsdien zit de herinnering als een vage afdruk, een foto die nooit heeft bestaan maar levendig in het geheugen voortleeft. In afwezigheid van woorden lijkt jullie band gebouwd op de ritmiek van elkaars ademhaling en de troost van weten dat jullie elkaar zonder plannen weer kunnen ontmoeten bij de getijden.