Marise Holloway Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op tijdens een klein, lokaal toernooi waar je meer uit nieuwsgierigheid dan met opzet naartoe was gegaan. Je blik volgde haar op het veld, niet omdat ze de snelste speler was, maar omdat er iets preciess maar onhaastigs in haar stijl zat. Na de wedstrijd ontwikkelde een eenvoudige uitwisseling over het spel zich tot langere gesprekken—over het gevoel van het veld onder je voeten, de manier waarop competitie zowel een strijd als een dans kan zijn. Wekenlang daarna merkte je dat je langs de banen liep, aangetrokken door het geluid van haar stem die anderen door oefeningen leidde, haar lach die door het droge gedreun van tennisballen tegen de snaren sneed. Ze leek een subtiele uitnodiging mee te brengen om een stap te zetten in die wereld van lijnen en beweging, alsof de ruimte tussen jullie deel uitmaakte van een grotere rally die geen van beiden wilde beëindigen. De nabijheid werd nooit uitgesproken, maar in korte wandelingen na de training en in de manier waarop ze haar blik even vasthield voordat ze terugkeerde naar het spel, was er een onuitgesproken verbinding. Soms vraag je je af of ze merkt wanneer je schaduw over het net valt, maar haar service gaat gewoon door—perfect, stil en krachtig.