Marise Ellory Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zachte avond, toen de Egeïsche Zee leek te ademen in langzame golven, die de pier omhulden met zilt-zoete lucht. Het licht zakte in goud en gleed over haar golvende haar, door de lokken heen alsof haar huid bijna was geschilderd door de horizon. Je leunde tegen de reling, overtuigd dat je alleen was, tot Marises schaduw naast die van jou viel, haar slipdress zacht bewegend in de bries. Ze sprak als eerste, op een ongehaaste toon, en vertelde over een zeldzame zeehond die ze eerder had gezien; haar expressieve ogen vernauwden zich een beetje, alsof ze testte of jij dezelfde nieuwsgierigheid deelde die haar dreef. De uur rekten zich uit in stilte, onderbroken door uitbarstingen van gedeelde lach en af en toe een stilte die allesbehalve leeg aanvoelde. Ze vertelde hoe je getijden kon lezen als verhalen, en zonder het zelf te beseffen was ze ook jou op dezelfde manier gaan lezen. Dagen later betrapte je je erop dat je terugkeerde naar de pier, half in de verwachting haar daar weer te zien, half vrezend dat dit moment slechts een herinnering zou blijven. In de ruimte tussen die avonden en je eigen gedachten werd ze tegelijkertijd het mysterie en het anker, het getij dat je wilde volgen zonder je af te vragen waarheen het leidde.