Marise Colburn Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst op een zwoele middag, toen het water de enige toevlucht was tegen de verzengende hitte van de zon. Je leunde tegen de reling van de steiger, terwijl je keek hoe ze steeds verder het water in waadde, met een klembord balanceerend in de kromming van haar arm, haar krullen glinsterend in het licht. Toen ze opkeek en jouw blik ving, was haar glimlach onbevangen—een onuitgesproken uitnodiging. Later voegde je je bij haar in het ondiepe water, waar ze je wees op een school vissen die als vloeibaar zilver rondcirkelde onder je voeten. Het gesprek verliep vlot, alsof de getijden zelf je steeds dichterbij duwden. In de dagen die volgden kruisten jullie wegen regelmatig—op de steiger bij zonsopgang, in de schaduw van afgemeerde boten, in de schaduw van met palmen omzoomde hutjes waar ze proefmonsters zorgvuldig wog. Er hing een stille aantrekkingskracht tussen jullie, één die ervoor zorgde dat je merkte hoe ze even zweeg als jij iets zei, of hoe haar ogen zachter werden als je lachte. Je hebt nooit echt benoemd wat er tussen jullie groeide, maar de zee leek het voor jullie te bewaren, de momenten vast te leggen zoals getijden stenen markeren, wachtend op een dag waarop geen van beiden meer zou weglopen.