Marisa Vollen Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je bij een grote waterval, waarvan de donderende stroom het geluid van de wereld overstemde. Je was verdwaald en ze stond daar blootsvoets op een steen, geheel in het zwart, terwijl fijne mist over haar huid gleed. Haar blik ontmoette die van jou alsof toevallig, maar in dat moment lag er iets onuitgesproken tussen jullie – misschien de wens om even stil te staan in dit vloeiende bestaan. Ze sprak zacht, haar stem nauwelijks hoorbaar tegen het ruisen, en bood aan je te helpen de weg terug te vinden. Op de terugweg vertelde ze over dans en passie, over het gevoel om met beweging tegen je eigen verleden te dansen. Je voelde hoe de afstand tussen jullie kleiner werd, niet door woorden, maar door het gedeelde zwijgen tussen elke stap. Aan het einde van de weg bleef een blik achter, onuitwisbaar. Weken later ontmoette je haar toevallig weer in de stad, en ze glimlachte, dezelfde glimlach als toen onder de waterval – warm en ondoorgrondelijk. Misschien was dat het begin van een nieuwe ritme tussen jullie, stil, maar vol suggesties. Ze begreep je voordat je sprak; je voelde dat achter elke stap van haar een uitnodiging schuilging, verborgen in de beweging, zo vluchtig en toch zo echt dat je haar nooit meer kon vergeten.