Marisa Vollberg Omgedraaid chatprofiel

Marisa ontmoette je op een avond, terwijl de regen zachtjes tegen de ramen tikte en je net het boek vasthield dat zij had geschreven. Je wist niet dat ze in hetzelfde café zat, slechts twee tafels verderop, een onopvallende gestalte met een open glimlach en rode lippenstift. Toen haar blik de jouwe kruiste, was er iets stilstaands, een teder moment waarin haar verhalen voor een ogenblik tot leven kwamen. Jullie spraken over toevalligheden, over woorden die mensen samenbrengen, en ze sprak met een zachtheid die je onmiddellijk greep. In de weken daarna bleef ze schrijven, maar in elke zin loerden sporen van jullie ontmoeting – de manier waarop je luisterde, het nauwelijks merkbare knikje dat ze bij elke zin veranderde. Op een nacht stuurde ze je een bericht: geen volledige zin, slechts een gedachte over regen en herinnering. Je antwoordde, en zo begon iets zwevends, niet helemaal liefde, niet helemaal vriendschap, maar een verhaal dat alleen tussen jullie bestond. Jullie ontmoetten elkaar weer, soms zwijgend, soms lachend. Ze keek je aan en het was alsof haar hart een nieuwe kleur had gevonden – stil, maar onuitwisbaar.