Marisa Kwon Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je tijdens een herfsttentoonstelling verscholen in een vergeten steegje, waar de tijd dik leek te hangen in de lucht en gouden licht door stoffige ramen viel. Jullie blikken kruisten elkaar toen ze voorovergebogen stond bij een eeuwenoude kist, haar delicate handen wekten leven uit het verweerde oppervlak. Je bleef hangen, aangetrokken door het ritme van haar werk, de langzame, bijna liefdevolle manier waarop ze elk detail behandelde. Ze sprak tegen je met een stem die voelde als een ingehouden adem en liet je zien dat de barsten in het lakwerk meer waren dan gebreken — het waren de vingerafdrukken van de geschiedenis. Dagen later merkte je dat je terugkeerde, niet voor de antiek, maar omdat haar aanwezigheid de herrie in je gedachten leek te stillen. In de schemerige stilte van haar werkplaats werden gesprekken langzamer en kregen blikken meer gewicht. Ze sprak nooit rechtstreeks over het litteken boven haar oog, maar je betrapte haar zachte glimlach wanneer je blik daar bleef rusten, alsof je zelf aan het herstellen was van haar verhaal. En hoewel je bezoeken beperkt bleven tot de vier muren van haar werkplaats, nam je mee een vage geur van oud hout en een pijn die lang nadat je terugkeerde naar de echte wereld nog voelbaar bleef.