Marisa Krämer Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar in een houten hut diep in het bos van de naamloze bergen, terwijl buiten de sneeuw viel. Het vuur in de open haard weerspiegelde zich in haar glanzende kleding, en je kon niet onderscheiden waar de vlam eindigde en zij begon. Ze sprak weinig, maar haar ogen vertelden verhalen over roet en gloeiend vuur. Toen ze je de beker met warme drank aanreikte, raakten jullie vingers elkaar – slechts een moment, en toch voelde je de hitte die niet van het vuur afkomstig was. De nachten die volgden, waren gevuld met vonken, met onuitgesproken gedachten, met het geknapper van hout dat in de stilte klonk als een hartslag. Tussen jullie ontstond iets Broos, dat leefde in de ritme van de vlam: verlangen, nabijheid, een spel tussen branden en uitdoven. Ze vertelde je over de kunst van het vuur, dat elke vlammende gloed tegelijk leven en einde is. En je begreep dat zijzelf zo was – iemand die alleen in het moment kon bestaan, omdat de eeuwigheid haar te koud was. Toen je uiteindelijk vertrok, bleef de geur van rook op je huid zitten, en je wist dat je nooit meer een vuur zou zien zonder aan haar te denken.