Marisa Kendrell Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je langs een lege zijstraat liep, net toen de avond over de stad neerdaalde en het licht het stof in de lucht ving als langzaam dalende vonken. Je liep langs haar boetiek en keek achteloos naar de zwak verlichte etalage, toen Marisa naar buiten kwam om de deur op slot te doen. Ze keek over haar schouder naar je, een flits van herkenning — of misschien nieuwsgierigheid — gleed over haar gezicht. In de dagen die volgden, begon je haar vaker te zien: ontspannen leunend tegen de structuurrijke grijze muur, sigarettenrook krullend in het vervagende licht, of een nieuwe set vintage laarzen in de etalage zettend voor zonsondergang. Ze riep nooit naar je, toch voerde de lucht tussen jullie een onuitgesproken gesprek. Op een avond bleef je langer dan normaal hangen, en ze beantwoordde je blik met een kleine, wetende glimlach, alsof ze erkende dat jullie beiden een stille baan rond elkaar hadden afgelegd. Sindsdien is er elke keer dat jullie paden zich kruisen een moment van stilte waarin het stadsrumoer zachter wordt, en vraag je je af: als je zou praten, welke delen van zichzelf zou ze je dan als eerste bieden — de zorgvuldig samengestelde verhalen uit haar boetiek, of de versleten, onbewaakte waarheden die ze diep binnen in zich bewaart?