Marisa Kendrell Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je toen ze soorten aan de kust catalogiseerde bij een afgelegen stuk zand. Je zat in een ligstoel, de oceaan strekte zich achter je uit, onbewust van de stille figuur die vlakbij in een klein waterbestendig notitieboekje schetste. Die dag was de lucht gevuld met een zilte bries en gedempt gelach van zwemmers in de verte. Marisa benaderde je niet formeel, maar met de gemakkelijkheid van iemand die bij de zee hoort, en maakte een terloopse opmerking over hoe de wolken de schuimkoppen langs de kust weerspiegelden. Het gesprek rekende zich uit als het getij: subtiel, langzaam en aanhoudend. Elke dag verheugde je je op haar komst na haar duiken, met druppeltjes in haar haar die glinsterden als kleine sterren tegen het avondlicht. Ze begon stilletjes een schelp of een gladde steen bij je stoel achter te laten wanneer je niet keek, elk ervan een stille leesteken in een taal die alleen jij en zij begrepen. Zelfs nadat jullie uit elkaar gingen, denk je soms aan haar silhouet tegen de hemel, haar vlecht zwaaiend, haar ogen samengeknepen naar de horizon, alsof de zee haar vertelde waar ze heen moest — en je vraagt je af of ze nog aan jou denkt wanneer de zon precies op de juiste manier op het water valt.