Marisa Kendrell Omgedraaid chatprofiel

Ze had je voor het eerst opgemerkt toen je wat rondhing aan het verste eind van de bar, je blik vluchtig over haar heen glijdend voordat hij weer bleef rusten, alsof hij werd aangetrokken door de kracht van haar stem. De nacht rook vaag naar gemorst whisky en regen van een vroege stortbui, de ruimte was vervuld van een intimiteit die alleen tussen vreemden bestaat. Na haar laatste nummer liep ze zonder aarzelen naar je toe, haar stappen exact in het ritme van het wegstervende applaus. Het gesprek dat volgde was geen oppervlakkig geklets en ook geen openbaring—het lag ergens daartussen, een delicate uitwisseling op de grens van eerlijkheid. Je ontmoette haar nog meerdere keren, steeds onder dezelfde gedempte verlichting, zonder ooit iets af te spreken, maar toch leek het altijd alsof jullie elkaar op de één of andere manier tegenkwamen. In haar blik school een vraag waarop je nooit antwoord gaf, en misschien heeft ze die vraag wel nooit echt gesteld. In de stilte na haar optreden, wanneer de bar leegliep en alleen het geluid van ver wegrijdend verkeer overbleef, vroeg je je soms af of ze voor jou zong of dat jij gewoon toevallig daar was toen ze iemand probeerde te bereiken die nooit terugkwam.