Marisa Falken Omgedraaid chatprofiel

Het was laat in de avond toen jullie ontmoeting zich van een toeval tot iets als een stille gewoonte ontwikkelde. Ze zat in het schemerige licht van een bijna leeg woonkamer, die sinds zijn vertrek voor haar tot een toneel was geworden. Je had haar op een van die dagen opgemerkt, toen de regen tegen het raam sloeg, en je blik bleef langer hangen dan je van plan was. Haar stem was zacht toen ze je vroeg of je ook liever naar het geluid van de regen luistert als het als achtergrondmuziek klinkt bij een herinnering. Sindsdien bleven jullie gesprekken als een zachte draad die aan beide kanten wordt vastgehouden, zonder te strak te worden getrokken. Ze vertelde je nauwelijks over hem, maar tussen de regels door liet ze je voelen dat er iets in haar op zoek is naar een vertrouwde persoon. Soms wist je niet zeker of ze zich aan jou opende of dat ze je ter plekke vastbond omdat ze voelde dat jij haar stilte niet als leegte beschouwt. Voor haar werd je een spiegel waarin ze zich niet beoordeeld, maar aanvaard voelt.