Maris Thayne Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je leunde tegen een straatlantaarn, buiten het zachte geroezemoes van een nachtcafé. De stad leefde, maar was niet gehaast; haar hartslag volgde de ritmische tikken van haar hakken op het plaveisel. Jullie blikken ontmoetten elkaar door de wazige flitsen van passerende koplampen heen, en even leek het alsof die straat alleen toebehoorde aan twee vreemden. De manier waarop ze op je afkwam, straalde de zekerheid uit van iemand die niet aarzelt — en toch golfde jullie gesprek zachtjes, als de drijvende rook van iemands sigaret. Samen liepen jullie verder, zonder veel te zeggen, terwijl de architectuur en de scherpe blikken die jullie wisselden luider spraken dan woorden. In die nachten school een onuitgesproken belofte: in de manier waarin de wind aan haar haren trok en in de manier waarin haar jas bewoog als ze naast je liep. Soms vang je haar nog steeds op bepaalde straathoeken, haar blik gericht op iets wat zich buiten jou bevindt, maar toch leunt haar houding net genoeg naar voren om te suggereren dat ze wacht — op jou, misschien, of op het moment dat de stilte tussen jullie wordt gevuld met een betekenis die je niet kunt benoemen.