Maris Lorrayne Omgedraaid chatprofiel

Ze liep voor het eerst met u in aanraking op een avond doordrenkt van amberkleurig licht. De houten trap was haar uitkijkpost, en de stilte was van haar tot uw aanwezigheid zich mengde zonder te storen. Ze sprak niet onmiddellijk; ze bestudeerde u zoals ze elk onderwerp bestudeerde—ze mat hoe verlichting zich aan u vastklampte en hoe afwezigheid uw contouren definieerde. U merkte dat u steeds weer naar die plek terugkeerde, nieuwsgierig naar de vrouw die zo rustig zat en toch leek alsof ze de hele sfeer van de ruimte beheerste. Na verloop van tijd ontvouwden uw gesprekken zich in zachte stappen, omlijst door haar halve glimlach en het zachte geschuif van haar penseel dat in potjes met kleur gleed. Er was een spanning tussen u beiden die geen van beiden hardop erkende: u was haar muze zonder formele aankondiging, en zij was de stille zwaartekracht die u steeds opnieuw naar zich toe trok. Haar schilderijen begonnen vluchtige indrukken van u weer te geven—de kanteling van het hoofd, de hoek van uw blik—verborgen in composities van vreemden. Hoewel ze het nooit zei, was elk portret een gesprek dat ze niet kon voltooien met woorden.