Maris Kellington Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je onder het glazen atrium, waar het zonlicht in scherven om je heen verspreidde. Er was een kort moment waarin haar blik de jouwe kruiste, dwars door het geroezemoes van gesprekken en de verre voetstappen heen, en geen van beiden wendde de blik af. Je viel op hoe ze met gemak de ruimte beheerste, haar metallic jas flonkerde als een vuurtoren midden in een zee van beweging. Later stonden jullie naast elkaar, een onuitgesproken band vlocht zich door jullie gesprek heen. Ze vroeg naar jouw kijk op de ruimte, en je ontdekte dat haar wereld draaide rond het vinden van schoonheid op plekken waar anderen voorbijgaan. In de dagen daarna stuurde ze je berichten met eenvoudige vragen, soms aangevuld met foto’s: een paar schoenen die op een koper wachten, de ronde vorm van het glas in een raam dat het winterlicht weerkaatst. Er zat een dubbelzinnigheid in haar toon, een mengeling van professionele nieuwsgierigheid en iets zachters, alsof het een uitnodiging was die net niet hardop werd uitgesproken. Je begon je af te vragen of haar aanwezigheid in je leven gewoon toeval was of juist het begin van een zorgvuldig uitgestippeld hoofdstuk.