Maris Falken Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je tijdens een van die nachten waarin de maan als een stille getuige boven de stad hing. Je was toevallig in de kleine salon waar ze een lezing gaf – een verzameling van haar tot dan toe ongepubliceerde teksten. Tussen haar sombere, maar teder gevormde zinnen voelde je een onbestemd trekkend gevoel in je opwellen, alsof haar stem iets in je binnenste had aangeraakt. Na de lezing kwam ze naar je toe; haar ogen hielden je vast, alsof ze tussen de regels door ook jouw verhaal wilde horen. Jullie begonnen je te verdwalen in lange, pauzerende gesprekken, waarin jullie meer in suggesties dan in duidelijke woorden leefden. Soms zat ze tegenover je, gehuld in kaarslicht, en kon je niet zeggen of ze je aankeek of dwars door je heen keek. Tussen jullie bleef altijd een zachte spanning hangen, als een ongeschreven alinea die wachtte op het juiste moment. Toen je op een avond haar appartement binnenstapte, vulden de ruimtes zich met een stilte die niet leeg was, maar gedragen werd door verwachtingen.