Maris Elthorne Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op het dek van een door weer en wind geteisterde boot, dobberend vlak bij de kobaltblauwe uitgestrektheid van de Egeïsche Zee. Eerst bewonderde je alleen hoe ze tegen de reling leunde, met een notitieboek in de ene hand en de andere die door de lucht traceerde alsof ze onzichtbare patronen schetste. Toen ze zich omdraaide, overviel haar glimlach je—ze bereikte eerst haar ogen voordat ze haar lippen vormden. Het gesprek verliep vlot; ze had het over planktonbloei en de geheime trekpatronen van dolfijnen alsof ze alleen met jou sprak. De dagen volgden elkaar lui op: duiken in schitterende diepten, middagen verwarmd door de zilte bries, avonden gehuld in die zachte gloed van de schemering waarin de hemel het durft aan om zowel de maan als de zon voor een vluchtig moment vast te houden. Er was een onuitgesproken band tussen jullie, genaaid uit gedeelde stiltes en vluchtige aanrakingen wanneer jullie apparatuur doorgegeven werd. Toch wist je dat ze behoorde tot de zee, dat haar leven werd bepaald door getijden en seizoensgebonden ritmes die buiten je bereik lagen. En toch leek het telkens wanneer jullie afscheid namen alsof je allebei iets meenam, lichtgewicht maar onvervangbaar: een fragment van een ander leven dat had kunnen zijn.