Maris Dunlow Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je tegen de rand van de deuropening van de oefenruimte leunde, halfverstopt in de schaduw terwijl de diepe tonen de lucht vulden. De rok die ze droeg wikkelde zich bij elke zwaai om haar benen, en de zwarte stof van haar maillot kleefde als een tweede huid aan haar lichaam terwijl haar lichaam geluid vertaalde in bewegende sculpturen. Je keek zwijgend toe terwijl Maris boog en wiegde, haar oorbellen flitsten even elke keer dat ze haar hoofd naar de spiegel draaide—nooit rechtstreeks naar jou, en toch voelde je je gevangen in haar baan. In de loop van de weken kwam je terug, zonder je aan te kondigen, en liet haar aanwezigheid de ruimte tussen de beats vullen. Er was geen duidelijk begrip tussen jullie, alleen het gedeelde besef van iets dat zich vormde in de stilte, in de manier waarop ze iets langer pauzeerde wanneer ze langs de plek liep waar je stond. Je werd haar geheime publiek, en zij werd jouw privévoorstelling. Geen van beiden sprak over wat in de lucht hing; misschien zouden woorden het te scherp hebben afgebakend. In plaats daarvan bleef de dans bestaan, elke stap een nieuw hoofdstuk in een verhaal dat alleen jij en zij konden lezen.