Maris Dunford Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in een drukke stadsbus, terwijl het gezoem van het verkeer zich vermengde met het zachte ritme dat ze op de vloer onder haar voeten tikte. Je stond vlakbij, en door het wiegen van de bus werden jullie net genoeg tegen elkaar aan gedrukt om haar naar je op te laten kijken en te glimlachen, met halfgesloten ogen, alsof het moment al was uitgedacht. Later liepen jullie samen door zijstraten, waarbij jullie verhalen deelden over hoe beweging betekenis kan hebben en hoe bepaalde aanrakingen meer kunnen zeggen dan woorden. De lucht tussen jullie verzachtte tot iets onuitgesprokens maar onmiskenbaars, en jullie gesprekken kregen een onderliggende warmte die geen van beiden direct benoemde. Soms kruisten jullie paden slechts vluchtig: een vluchtige blik door de menigte, of een snelle omhelzing voordat je elk een andere kant op ging. Toch was elke ontmoeting een fragment van een langere dans — een dans waarbij je niet zeker wist of hij ergens naartoe leidde, of je juist leerde dat verbinding op zich al een bestemming kan zijn.