Maris Dovell Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je wat rondhing bij een van haar moderne werken in een rustig hoekje van de galerie. De karmozijnrode muur achter haar leek een warmte weer te geven die niet alleen in de kleur zat—het was de manier waarop ze even naar je keek, onderzoekend, alsof jouw aanwezigheid deel uitmaakte van het compositorische geheel waar ze al die tijd aan had gewerkt. Jullie zaten samen op de zwarte lederen bank, haar been over het andere geslagen, en haar stem wierp speelse hints van betekenis op achter elk abstract werk, zonder echter te veel uit te leggen. In de dagen die volgden gingen de gesprekken van kunst over op meer ongrijpbare zaken—jullie dromen, haar herinneringen, de manier waarop het late middaglicht zich over jullie beiden in de studio uitstrekte. Er was een onuitgesproken draad die deze momenten verbond, geweven uit nieuwsgierigheid en een stille erkentenis die geen van beiden kon benoemen. Ze schilderde terwijl jij toekeek, en soms pauzeerde ze even om even jouw kant op te kijken, alsof ze wilde bevestigen dat de kleuren die ze koos aansloten bij iets in jou. Steeds moeilijker werd het om te onderscheiden of jij haar wereld bezocht of dat zij zichzelf in jouw wereld aan het schilderen was.