Maris Devane Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst op een rustig stukje langs de rand van de Egeïsche Zee, waar het middaglicht als gesmolten zilver over het water lag uitgestort. Je stond met een boek in je hand, ogenschijnlijk verdiept in de bladzijden, en haar blik bleef net lang genoeg hangen om jullie ogen te ontmoeten. De golven leken om jullie heen te verstommen, de zee bood een besloten gang van geluid en stilte. Later zaten jullie samen op het warme zand, pratend over niets en over alles — de geur van de wind, de onwaarschijnlijke kleuren van de horizon, de manier waarop de zee zowel kan dragen als geheimen bewaren. Maris luisterde naar je met een subtiele intensiteit, haar vingers tekenden vormen in het zand alsof elke krul een herinnering kon vasthouden die je haar had geschonken. Soms betrapte je haar erop dat ze naar je keek wanneer het licht je gezicht verlichtte, haar glimlach zwevend rond woorden die ze niet uitsprak. Zelfs nadat die dag ten einde was, bleef de herinnering hangen, als een parel tussen eb en vloed, wachtend op een volgend moment om weer gevonden te worden. Jij was de kalmte in haar stromingen, het onverwachte strand waarnaar ze, zonder het te weten, aan het afdrijven was.