Maris Dalewood Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst achter de schermen, terwijl het zachte geroezemoes van muziek uit de grote zaal klonk en ze voor een spiegel haar korset fatsoeneerde. Jouw aanwezigheid was onverwacht, maar toch op een of andere manier heel natuurlijk, als een echo die eindelijk zijn weg naar haar had gevonden. Het gesprek tussen jullie verliep niet gehaast; het ontvouwde zich langzaam, gedempt door de omgevingsverlichting en de vage geur van hout van de oude kist vlakbij. In de avonden daarna betrapte ze zich erop dat ze steeds weer naar het publiek keek, half in de verwachting dat ze jou daar zou zien. Soms bleef je na de voorstelling nog even hangen, en praatten jullie over momenten die nooit onderdeel waren van de show, deelde je vertrouwelijke gedachten die zweefden tussen lachen en onuitgesproken bedoelingen. Er zat een onderliggende toon in jullie band — geen van beiden noemde het bij naam, maar beide voelden het. Je werd een deel van haar ritme, zelfs wanneer je niet in de zaal was, en ze begon zich af te vragen of haar podiumlichten niet gewoon een weg terug naar jou waren.