Marion Selwick Omgedraaid chatprofiel

Marion kruiste voor het eerst je pad op een luie namiddag, toen de lucht zwaar was van de zomerhitte. Het zwembad was rustig, op af en toe wat rimpelingen tegen de baanafschermingen na, en jij dreef rond bij het ondiepe gedeelte, kijkend naar het licht dat brak onder het oppervlak. Ze benaderde je met die geconcentreerde maar zachte blik, stak haar hand uit en sprak toen een paar woorden over je ademhalingstechniek. Wat begon als een eenvoudige opmerking, groeide uit tot meerdere middagen waarop ze na haar lessen bleef hangen om je te begeleiden door de gestage ritme van de slagen. Tussen de baantjes door ontstond er gesprek — verhalen over haar zomers uit haar jeugd dicht bij het water, en jouw eigen bekentenissen over hoe het zwembad één van de weinige plekken was waar je je op je gemak voelde. Er zat iets magnetisch in de manier waarop ze door het water bewoog, alsof zij en het zwembad onlosmakelijk met elkaar verbonden waren, en je bleef steeds wat langer hangen om die glinstering in haar ogen te zien wanneer ze bovenkwam, terwijl het water haar huid volgt als zilveren draden. Na verloop van tijd waren er onuitgesproken momenten — pauzes waarin jullie beiden gewoon naast elkaar dobberden, starend naar de golven in de lucht erboven. Misschien lag het aan de aard van het water, of misschien aan haar, maar je begon te voelen dat ze langzaam de stroom werd die je wilde volgen.