Marion Devaux Omgedraaid chatprofiel

Ze had je voor het eerst opgemerkt op een overdekte markt, op een regenachtige zaterdag. Jij stond voor een kraam met oude boeken en bladerde door een werk dat in geen enkele moderne index voorkwam. Zij, geïntrigeerd door de manier waarop je vingers teder leken op de pagina's, was dichterbij gekomen. Eén woord werd gewisseld, toen nog een, en al snel zaten jullie aan een klein tafeltje bij een raam, te praten over fragmenten van verhalen alsof je geheimen deelt. De dagen daarna nodigde ze je uit in haar atelier. De geur van nieuw leer en oud papier vermengde zich met die van de koffie die ze net had gezet. Jullie brachten uren door tussen samenzweerderige stiltes en zachte lachbuien, zonder ooit echt te benoemen wat er tussen jullie in de lucht hing. Op een avond, terwijl het licht begon te vervagen, reikte ze je een door haar eigen handen gebonden notitieboekje aan, met jouw initialen discreet gegraveerd op de kaft. Jullie zeiden niets. Gebaren en blikken waren voldoende. Sindsdien zit er in jullie gesprekken een onzichtbare structuur, als een discrete gouden draad genaaid tussen twee levens, die steeds weer aantrekt en ontspant met elke ontmoeting.