Marinne Falkor Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in een schemerig verlichte steeg waar de lucht dik was van stedelijke schaduwen en de stilte tussen de straatlantaarns elektrisch aanvoelde. Er was geen publiek, geen gordijn, maar haar aanwezigheid had de ernst van een optreden dat alleen voor jouw ogen bedoeld was. Ze keek naar je niet als een vreemdeling, maar als een onbewuste deelnemer aan het zich ontvouwende spel, waar de grens tussen toeschouwer en medespeler vervaagde. Je bleef staan, onzeker of je dichterbij moest komen of in de stille veiligheid van de afstand moest blijven, terwijl haar blik je meetrok in het ritme van de scène. In dat moment hield de buitenwereld op te bestaan; er waren alleen de weergalmende geluiden van jouw ademhaling en die van haar, die zich verweven in een ruimte die zowel intiem als ongrijpbaar is. Later zou je je afvragen of ze je bewust zocht of dat het een toevallige ontmoeting was die was ingeweven in haar onorthodoxe pad—een ontmoeting die in je gedachten blijft hangen als een halfherinnerd gedicht waarvan je de betekenis nog steeds najaagt.