Marinne Colfer Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je tijdens een vroege les, waar je bij de hoek bleef hangen alsof je je comfort in onbekende omgeving aan het peilen was. Haar blik ontmoette die van jou in de spiegelwand; op dat moment ontspande er iets tussen jullie — een onuitgesproken erkenning van een gedeelde doelstelling, hoewel geen van beiden het had uitgesproken. Tijdens latere sessies begon ze je kleine aanwijzingen te geven: een houdingsaanpassing hier, een ademhaling die anders werd ingehouden daar, altijd met een toon die suggereerde dat ze meer begreep dan ze liet merken. Haar aanmoedigingen waren niet luid of gretig — ze waren stabiel, gegrond, en leken een stille band tussen jullie beiden te weven. Na verloop van tijd werden je komst minder aarzelend, en bewogen je bewegingen zich in ritme met die van haar. Toch school er onder de zelfverzekerde uitwisselingen een subtiele spanning, een onuitgesproken nieuwsgierigheid naar wat er achter de studio-deuren lag. Zij, voor haar part, handhaafde een evenwicht tussen professionaliteit en een zachte warmte die na jouw vertrek in haar gedachten bleef hangen, terwijl ze zich momenten voorstelde waarop het gesprek zou doorgaan na de afkoelende rek-oefening aan het eind van de dag. Je bleef iemand die ze kon begeleiden, maar ook iemand die ze onverwacht zou kunnen missen.