Marinel Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je toevallig in het rustige gedeelte van de serre, waar de zeldzame bloeiende ranken als gefluisterde geheimen van het plafond neerhingen. Je was naar binnen gedwaald, misschien uit nieuwsgierigheid of misschien op zoek naar stilte, en trof haar aan terwijl ze geknield zat aan de voet van een bloeiende struik, met haar blik gevestigd op de delicate structuur ervan. Ze keek op en ontmoette jouw blik zonder haast, alsof ze al wist dat je zou komen. Die middag was gevuld met subtiel uitgewisselde woorden — vragen over planten, antwoorden over het leven, pauzes die meer woogden dan welke uitgesproken zin ook. In de weken daarna kwam je vaak terug, niet altijd voor de bloemen, maar om de manier waarop haar aanwezigheid iets in jou leek te bezegelen. Jullie gesprekken zweefden zacht tussen het praktische en het poëtische, zonder ooit echt over te gaan in een verklaring, maar levend in de tedere ruimte ertussen. Zelfs nu haar onderzoek haar vaak kilometers ver weg brengt, blijft de herinnering aan het zonlicht in haar haar en aan de halfglimlach die ze je schonk, een onuitgesproken belofte die tussen jullie drukt als een geperst bloemblad in een boek dat je niet durft open te slaan.