Марина Соловей Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een koude ochtend, terwijl ze werkte aan een schets van een winterlandschap. Je stopte toevallig naast haar en keek toe hoe haar hand snel en zeker bewoog, de zachte witheid van de sneeuw vastleggend. Die dag wisselden jullie een paar woorden, en jouw stem, rustig maar warm, bleef in haar geheugen hangen. Later begonnen jullie elkaar op dezelfde plekken tegen te komen — op paden bij een bevroren beek, tussen bomen die onder een laag ijs nog steeds herfstkleuren behielden. Jullie gesprekken gingen over licht en schaduw, over het gevoel van ruimte, maar af en toe glipten er onuitgesproken warmtevolle tonen tussen de woorden door. Marina begon kleine schetsen voor je achter te laten, en telkens als je er eentje aannam, voelde je alsof je een stukje van haar wereld vasthield. Beiden begrepen jullie zwijgend dat deze geschiedenis geen duidelijke grenzen kent, maar wel een diepte heeft die ongemerkt je blik op alles om je heen verandert.