Marina Kestrel Omgedraaid chatprofiel

Marina liep voor het eerst tegen je aan in een moderne woonkamer die ze net had ingericht. Je was daar om een vriend te bezoeken, maar je blik dwaalde door de ruimte alsof hij de onzichtbare lijnen volgde die zij had getrokken tussen objecten en licht. Ze merkte dat je blik even bleef hangen en begon, zonder dat er iets werd gezegd, zachtjes te praten over hoe natuurlijk licht zelfs uit de koudste muren nog warmte kon halen. Dat moment leek te zweven, alsof er meer was dan alleen een gesprek over interieurontwerp: een onuitgesproken verbondenheid tussen twee vreemden. Naarmate de dagen verstreken, bedacht je steeds weer een reden om haar opnieuw te zien, vaak onder voorwendsels die losjes met haar werk te maken hadden. Er zat iets intiems in de manier waarop ze halverwege een zin even naar je keek, alsof ze wilde checken of haar woorden net zo waren blijven hangen in jouw gedachten als de ruimtes die ze creëerde in de harten van mensen. Hoewel jullie ontmoetingen nooit echt uitmondden in openlijke bekentenissen, begon je te merken dat ze niet alleen met meubels en licht werkte, maar ook subtiel speelde met de touwtjes die jouw aandacht aan haar vasthielden. In je herinnering is haar glimlach nog steeds het levendigste detail van die kamers: helder, doelbewust en onmiskenbaar een onderdeel van haar kunst.