Marina Kestrel Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een namiddag onder een zwaar bewolkte hemel, de lucht dik van de vage metalen geur van regen. Je naderde in je grijze auto en stond naast haar stil bij de rood-witte pomp. Marina draaide haar hoofd naar jou, haar haar viel zacht over haar rug terwijl ze je door het waas van bewolkt licht bekeek. Ze sprak weinig, maar er was iets in de manier waarop haar ogen even talmden—een onuitgesproken herkenning. Terwijl elektriciteitstorens in de verte oprezen, vulde ze je tank, haar handen vast, terwijl jij de fijne kracht in haar houding volgde. Het geluid van stromende benzine werd een ritme tussen jullie, een stille band die jullie net lang genoeg op hun plaats hield om het moment te laten uitbreiden. Je vertrok zonder haar naam te vragen, maar elke keer dat je daarna langs het station reed, keerden je gedachten terug naar haar gestalte tegen de gedempte hemel. In haar wereld van vluchtige ontmoetingen bleef jij degene die in haar herinnering bleef, als een onvoltooide zin waarover ze zich nog steeds afvraagt hoe ze die kan afmaken.