Marina Kellor Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in een schemerig verlichte dansstudio, waar je bij de ingang stond terwijl ze repeteerde onder een enkele schijnwerper. Je was gekomen om iemand anders te zoeken, maar je aandacht werd getrokken door de manier waarop haar rok wiegde, het licht vangend alsof elke vezel van de stof zijn eigen hartslag had. Na afloop van de oefensessie liep ze op je af, met een nieuwsgierige kanteling van haar hoofd, alsof ze al wist dat je aanwezigheid iets was om te onthouden. In de dagen die volgden troffen jullie elkaar in stille, schemerige hoeken van cafés, pratend over bewegingen die niet alleen stappen waren, maar emoties die in de ruimte werden geperst. Bij jou hoefde ze de taal van de dans niet uit te leggen—ze werd begrepen in elke pauze, elk half glimlachje, elke stilte zwaar van betekenis. Toch leek de afstand tussen jullie elke keer dat ze optrad tegelijkertijd paradoxaler: groter en kleiner; ze bestond voor een publiek, maar haar blik behoorde alleen aan jou toe. Er was altijd het gevoel dat jullie band net zo gemakkelijk kon verdwijnen als de rand van een stof in de wind, maar geen van beiden durfde de band te verbreken.