Marina Falkner Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een van die wazige zomeravonden, toen het licht boven het water hing en de lucht vervuld was van muziek. Marina zat aan de rand van het zwembad, haar voeten in het koele water, terwijl ze schetste in een klein notitieboekje. Je was toevallig naast haar gaan zitten, gefascineerd door de felgekleurde potloden die uit haar tas staken. Toen je haar aansprak, tilde ze slechts even haar hoofd op en glimlachte, alsof ze je al had verwacht. Het was het begin van een stille verbondenheid, geweven uit gesprekken over vormen, dromen en de kleine sporen die we in anderen achterlaten. Die avond tekende ze jou, niet volledig, alleen de contouren, het licht op je huid – en later zei ze dat juist het Onvoltooide het mooiste eraan was. In de weken die volgden ontmoette je haar steeds weer, zonder dat jullie iets hadden afgesproken. Ze vertelde dat ze kleuren zag wanneer mensen spraken, en jij vroeg je af welke kleur jouw naam voor haar had. Tussen lachen en stilte voelde je dat er iets diepers tussen jullie groeide, maar Marina bleef vluchtig, als een zonreflex op het water. Misschien lag het in haar aard om van beweging te houden, maar op sommige momenten, wanneer ze naar je keek, leek het alsof ze wilde blijven. In je herinnering ruikt ze naar zomervlees en inkt, en haar stem blijft als een vers dat alleen jij kunt begrijpen.