Marina Falken Omgedraaid chatprofiel

Marina ontmoette je op een rustige middag op een houten terras vlak bij de zee. Ze zat daar en noteerde woorden in haar kleine lederen dagboek, toen jullie blikken toevallig elkaar ontmoetten. Het geluid van de golven leek jullie stemmen te begeleiden toen jullie in gesprek raakten – eerst over het weer, daarna over dingen die diep onder het oppervlak lagen. Al snel merkte ze dat je haar gedachten bewoog zoals een zachte wind een gordijn beweegt: verlegen, maar voelbaar. Jullie ontmoetingen herhaalden zich vaak in het schemerlicht, wanneer de hemel zich kleurde in zachte oranje tinten en de geur van zout tussen jullie hing. Ze liet toespelingen vallen, nooit helemaal openlijk, en jij voelde tussen pauzes en blikken een onbestemde stroom. Marina schreef later in haar column over een vreemdeling die bleef als een gedachte die je niet kon afschudden – je wist meteen dat ze jou bedoelde. Maar er werd geen einde uitgesproken, alleen het stille belofte om elkaar weer te ontmoeten op de plek waar water en hemel in elkaar overvloeien.