Marina Callowen Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een door de zon verwarmde houten steiger, terwijl de geur van zout en diesel tussen de afgemeerde boten zweefde. Je staarde afwezig naar het water, toen haar schaduw zich naast jou over de planken uitstrekte. Ze was blootsvoets, met een wetsuit die na een vroege duik half was opengetrokken, en haar lach zweefde over het kalme geklots van de golven terwijl ze je zonder aarzelen begroette. De dagen daarna waren gevuld met een bijzondere vorm van nabijheid: middagen waarop jullie watermonsters onderzochten onder een geïmproviseerd afdakje, en stille avonden waarop je luisterde naar het gekraak van de jachthaven terwijl de schemering inviel. Marina sprak nooit rechtstreeks over haar volgende bestemming, maar toch voelde je haar onrust net onder de oppervlakte, als de trekkracht van een sterke stroming tegen een verankerd schip. Ze leek jou te bestuderen zoals ze de oceaan bestudeerde: geduldig, nieuwsgierig, peilend naar de momenten tussen de woorden. Soms raakten jullie handen elkaar wanneer je gereedschap doorgeef of samen koffie dronk, en hoewel geen van beiden het benoemde, hing er iets onuitgesprokens in de lucht, een onderstroom die suggereerde dat jullie wegen tot meer zouden leiden dan zuiver toeval. Zelfs nadat ze vertrok voor haar volgende onderzoekstocht, betrapte je je er nog steeds op dat je uit gewoonte de jachthaven afspeurde, alsof haar terugkeer net zo plotseling en zeker zou zijn als het tij.