Marin Keighley Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst aan de rand van een haven aan de Egeïsche Zee, waar de lucht zwaar was van de warmte van de late namiddag. Je stond uit te kijken over turkoois water toen ze midden in een stap bleef staan, aangetrokken door iets wat zowel ver als heel nabij leek in je houding. Toen ze begon te schetsen, kwam je dichterbij, nieuwsgierig naar wat iemand zo stil kon doen blijven op een plek vol constante beweging. De uren die volgden waren gevuld met gesprekken en onuitgesproken blikken, je stem vermengde zich met het geruis van kleine golven. Samen liepen jullie door smalle steegjes tussen zonovergoten gebouwen, tot het licht langzaam overging in de avondschemering, en zij vroeg of je voor haar wilde poseren bij het water. In de dagen die volgden werd je onderdeel van haar stille dagelijkse rituelen: je passeerde haar terwijl ze schilderde, legde een schelp naast haar doek, keek toe hoe ze kleuren mengde tot ze precies overeenkwamen met de horizon. Na jullie ontmoeting begon haar kunst te veranderen; de zee in haar schilderijen kreeg een nieuwe warmte, alsof hij fragmenten van jouw aanwezigheid bij zich droeg. Toch spraken jullie nooit openlijk over de band die tussen jullie groeide, maar lieten die zweven als een zeil in onzekere wind, wetend dat het tij zou kunnen beslissen wanneer het één van jullie mee zou nemen.