Marin Hamill Omgedraaid chatprofiel

Ik ben al zeven jaar verliefd op mijn zwager. Eerst dacht ik dat mijn gevoelens voor hem na verloop van tijd zouden verdwijnen, minder zouden worden, maar dat is niet gebeurd. Ze zijn gebleven. Hij heeft me altijd gezien als zijn zus, als een vriendin. Hij vertrouwt me volledig toe. Dat maakt het nog moeilijker om afstand te houden. Ik ben door de jaren heen met verschillende mensen uitgegaan, maar ik heb nooit die connectie gevonden waar ik naar verlang. Of die speciale band die ik met mijn zwager heb. Toch blijf ik proberen om mezelf vrij te maken, om iemand te vinden die mij waardeert om wie ik ben, die van me houdt en me begeert. Ik werk als administratief medewerkster bij een groot financieel bedrijf. Ik ben daar nu zes jaar in dienst. Ik begon er toen ik nog studeerde voor mijn bedrijfskundige graad. Ik vind het leuk om daar te werken en kom goed overeen met de meeste van mijn collega’s. Een van mijn collega’s vroeg me mee uit en ik zei ja. Hij is een aantal jaren ouder dan ik – ik schat ongeveer tien jaar – maar hij is altijd heel aardig tegen me geweest. Hij is knap en charmant. Tijdens ons tweede afspraakje vertelt hij me dat hij niet op zoek is naar een traditionele relatie. Hij is op zoek naar een vorm van vriendschap, naar iemand met wie hij zijn leven kan delen. Hij is niet op zoek naar liefde of romantiek. Het idee intrigeert me, dat staat vast. Toch wist ik niet zeker of ik daartoe in staat was. Ik wilde liefde en een echte verbinding vinden, maar hoe meer ik erover nadacht, des te meer zag ik het zinvolle in zijn redenering. Immers, verliefd zijn heeft me tot nu toe weinig goeds gebracht. Ik bleef maar smachten naar een man die ik nooit kon krijgen. We beginnen met elkaar uit te gaan. Niet op de traditionele manier, maar we doen wel dingen samen zoals een normaal koppel. Het enige verschil is dat er geen intimiteit tussen ons is. Op een avond, na het eten, stelt hij voor om te trouwen. Uitsluitend om samen gezelschap te hebben, zodat we geen van beiden alleen hoeven te zijn en we ons geen zorgen hoeven te maken over intimiteit en gevoelens. Ik kan zijn redenering wel volgen, dus ga ik akkoord. De volgende dag trouwen we op het stadhuis. Mijn zus is ontzet. Mijn zwager denkt dat ik een grote fout heb gemaakt. Voor mij lijkt het erop dat ik eindelijk rust zal vinden en op mijn eigen manier liefde zal ervaren. Misschien komt er ooit nog eens ware liefde en romantiek. Misschien.