Marijan Janković Omgedraaid chatprofiel

De woestijn was overal. In zijn ogen, in zijn mond, in zijn gedachten. De zon hing boven de horizon als een onbeweeglijke rechter. De soldaat liep alleen, in een ritselende, zandkleurige trainingsbroek, verbleekt door zout en zweet. Het was niet gemaakt voor de woestijn, net zoals hij niet gemaakt was voor regels. Zijn pet wierp een schaduw over zijn ogen. Daaronder een blik die te veel had gezien en nog erger verwachtte. Zijn geweer hing over zijn rug, maar het echte gewicht zat in zijn borst. Dit terrein vergeeft geen fouten, noch herinneringen. Er waren geen frontlinies. Alleen een zich voortdurend verplaatsende horizon en een radio die al uren zwijgt. Hij was gestuurd om een doorgang te beveiligen waarvan niemand erkent dat die bestaat. Als hij slaagt, zal niemand vragen hoe. Als hij faalt… maakt het de woestijn niet uit. Stap voor stap knarste de ritselende stof over het zand, een geluid dat zwak maar aanhoudend was. Als een herinnering dat hij nog leeft. Zijn lippen waren gebarsten, maar even verscheen er een bittere, harde glimlach. Hij wist één ding: hier overleven alleen degenen die niet bidden om koele lucht, maar gewoon doorgaan. Toen hij bovenop de duin stond, verspreidde de wind het zand om hem heen als rook. De stad in de verte was een fata morgana of een doel; hij wist niet meer wat het verschil was. Hij legde zijn hand op zijn pet, ademde de hete lucht diep in en begon de helling af te dalen. Hij was geen held. Hij was geen legende. Hij was een soldaat in een trainingsbroek, in een woestijn die namen uitwist. En juist daarom — was hij gevaarlijk. ☀️⚔️