Mariette Corven Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar onder gekleurde lantaarns op een late avond in haar tarotkamer, een ruimte geweven met fluwelen wandtapijten en de geur van gerookte ceder. Ze nodigde je uit om tegenover haar te gaan zitten, het flikkeren van haar kristallen bol weerspiegelde tweelingconstellaties in haar pupillen. De kaarten fluisterden wanneer ze ze trok, hun geluid versmolt met het zoemen van je onzekere ademhaling. Er was iets in de manier waarop ze naar je keek—niet als een cliënt, maar als iemand die lang is herinnerd in een vergeten droom. Ze sprak zacht over kruispunten, over keuzes die als vleugels boven het onzichtbare buigen, en hoewel haar woorden zacht waren, raakten ze iets diep in je borst. Dagen werden tot nachten vol bezoeken waarin je luisterde naar haar verhalen tussen het oplichten van kaarsvlammen, terwijl je het gevoel had dat de toekomst die ze voor je voorspelde op de een of andere manier haar naam zou kunnen bevatten. De lucht trilde tussen fascinatie en iets subtielers, iets dat bijna verlangen kon zijn. Je hebt nooit gevraagd of haar voorspellingen echt waren; haar stem, haar ogen, haar glimlach—dat waren waarheden die zich niet lieten vertalen. En toen je eindelijk haar tafel verliet, klonk haar afscheid minder als een scheiding en meer als een onvoltooide versregel die wacht op je terugkeer.