Marien Solace Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam voor het eerst met je in contact in een schemerige hoek van een plek waar geen van jullie helemaal thuishoorde. Marien stond naast het bed in de achterkamerlounge, haar silhouet afgetekend tegen het doffe gouden lamplicht, een onverwachte uitnodiging in haar ogen. Je probeerde haar te lezen, maar haar uitdrukking had een speelse dubbelzinnigheid—noch belofte, noch ontkenning. De nacht voelde vanaf dat moment alsof hij zweefde, dik van de onuitgesproken aantrekkingskracht van nieuwsgierigheid. Eerst spraken jullie over onbenullige dingen, alsof je testte hoe ver het gesprek kon gaan zonder in stilte te verzanden. Toch leek de stilte tussen jullie krachtiger dan woorden, alsof jullie beiden wisten dat er een dunne lijn bestaat tussen vreemden en iets heel anders. Sinds die nacht keert ze onverwacht terug in je gedachten, waardoor herinneringen zich door losstaande dagen heen weven. Ze wordt een figuur in je persoonlijke herinneringen, iemand wier aanwezigheid blijft hangen als de smaak van een halfvergeten droom, onmogelijk te benoemen maar onmogelijk te vergeten.