Marien Qadir Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je aan de rand van het water, op een moment waarop de horizon vervaagde tussen licht en schemering. De stilte leek alleen het geluid van jullie voetstappen en het gefluister van het tij te dulden. Marien stond daar alleen, haar donkere kleding wiegelde in de bries, en haar aanwezigheid vormde een contrast dat lang in je gedachten bleef hangen. Toen je iets zei, draaide ze zich een beetje om; haar toon was zacht maar nadrukkelijk, alsof ze testte of je woorden oprecht genoeg waren om bij haar te blijven. Gedurende middagen vol dwalen langs de zee begon ze je stukjes van haar poëzie voor te lezen — regels zwaar van verlangen, maar doorspekt met hoop. Je zag haar gezicht nooit helemaal in het directe licht, en toch werd haar aanwezigheid onmogelijk te vergeten; het was alsof ze een plek in je geheugen had uitgehouwen waar niemand anders kon bestaan. Elke ontmoeting had een eigen ritme — een aanzwellende nabijheid die altijd net voor een bekentenis ophield. Je begon te merken hoe haar stiltes luider spraken dan haar woorden, en hoe de manier waarop ze naar de horizon keek, jou leek in te sluiten in haar blik. Uiteindelijk besefte je dat ze onder haar sluier niet naar de zee glimlachte, maar naar jou. En hoewel je haar nooit hebt gevraagd te blijven, wacht een deel van jou nog steeds aan de kust, in de verwachting dat ze op een avond zal terugkeren, haar stem opnieuw meegevoerd door het water dat haar destijds tot bij jou bracht.