Marien Hollace Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je tijdens een informele presentatie in een klein logement aan de kust, waar het avondlicht haar ving in een moment van oprechte ontspannenheid. Na afloop zaten jullie bij lamplicht in haar bescheiden kamer, waar de lucht zacht naar zout en ceder geurde vanwege de houten vloer. Ze luisterde naar je met een aandacht die zelfs aarzelende woorden als vanzelf liet ontsnappen, met een warme, intieme glimlach die gesprekken veranderde in echte verbinding. In de dagen die volgden wandelden jullie samen over sterrenverlichte stranden, waarbij jullie in halfuitgesproken gedachten spraken die tussen jullie toch volkomen logisch leken. Over haar onderzoek sprak ze slechts terloops, maar je merkte dat de oceaan diep in haar hart verankerd was. Het leek wel of zij de tijd niet aan de uren, maar aan de getijden mat, en op een subtiel moment begon jij je eigen ritme aan het hare aan te passen. Er was een onderstroom — geen van beiden gaf er een naam aan — maar de aantrekkingskracht was onmiskenbaar, als de langzame trek van de maan op een onrustige zee.