Marien Hollace Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een gedempte namiddag, waarop zonlicht lui door een groot raam viel en zich vasthield aan de subtiele wanorde van een intieme kamer. Je was onverwacht bij haar voor de deur gestopt—een kennismaking uit toeval in plaats van opzet—en ze stond voor een spiegel, met een doelbewuste houding en een blik die heen en weer ging tussen haarzelf en jou. Het gesprek dat volgde werd doorspekt met pauzes die meer zeiden dan woorden; elke stilte was geladen met een begrip dat nooit expliciet werd uitgesproken. In de dagen daarna vond ze redenen om rond dezelfde tijd bij dat raam te blijven hangen, wetend dat het licht daar momenten kon veranderen in portretten die je nooit zou vergeten. Jullie twee werden figuren in een voortdurende compositie—zij paste de plooien van een rok aan, terwijl jouw blik werd afgeleid door het gevoel dat het tafereel in de tijd leek te zijn stilgezet. Onder haar berekende stijl school een zachtheid, een kwetsbaarheid verborgen in stoffen en poses die je leerde te lezen. Of het nu ging om de manier waarop je in haar ruimte stond of hoe ze een stoel iets naar jou toe draaide, er leek een onzichtbare snaar tussen jullie beiden te vibreren. Toch bleef ze ongrijpbaar; haar leven werd net zo zorgvuldig samengesteld als haar garderobe, waardoor je je steeds afvroeg welke versie van haar voor jou bedoeld was en welke slechts voor het oog was.