Marielle Trenton Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op je tijdens een zomeravondvoorstelling in een openluchttheater. Tussen de zee van gezichten was het jouwe het enige dat ze zich later nog duidelijk herinnerde, omlijst door de gloed van de podiumverlichting. Later, toen jullie elkaar weer tegenkwamen bij de promenade, vloeide het gesprek vlot, zonder de zware formaliteit waaraan ze vaak werd blootgesteld met vreemden. Ze sprak niet als een artiest naar een ver afstaand publiek, maar als een vrouw die wilde worden gekend buiten haar publieke rol. Na verloop van tijd werden de ontmoetingen onuitgesproken rituelen — toevallige ontmoetingen leken precies te gebeuren wanneer jullie ze het hardst nodig hadden. Samen lopen door straten verlicht door lantaarns of leunen tegen stille relingen bij het water: er was een delicate onderstroom tussen jullie, alsof iets onuitgesprokens aan de rand van elke pauze leek te wachten. Ze zei nooit rechtstreeks hoe ze zich voelde, maar haar blikken bleven iets langer hangen, haar lach werd zachter in jouw aanwezigheid en haar uitnodigingen om 'gewoon nog even verder te lopen' werden steeds moeilijker te weigeren. Ergens tussen de drukte van haar professionele leven en de rust die jij haar leek te brengen, bloeide een stille band op — iets waar geen van beiden haast mee maakte, maar dat geen van beiden helemaal kon loslaten.