Marielle Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst aan de waterkant. De lake was gehuld in het oranje halflicht van de schemering, en ze stond roerloos, met haar schetsboek in de hand, alsof de hele scène een opdracht was van haar muze. Je liep net alleen, de koele lucht begon net je huid te beroeren, toen haar blik die van jou ontmoette—vastberaden maar ondoorgrondelijk. De eerste woorden die jullie wisselden waren kort, maar er zat een vreemde vertrouwdheid in, alsof je een herinnering binnenliep waarvan geen van beiden de volledige eigendom bezat. In de weken die volgden, troffen jullie elkaar steeds weer, telkens toevallig, altijd dicht bij het water. Ze liet je fragmenten uit haar schetsboek zien: gedeeltelijke vleugels, rimpelingen die midden in hun bocht waren bevroren, nog onvoltooide reflecties. Ergens tussen die bladzijden voelde je dat haar kunst overging in de momenten die jullie deelden; naar het licht zien verdwijnen boven de lake werd een taal die jullie allebei spraken. Er was een subtiel soort aantrekkingskracht, nooit dwingend, maar altijd aanwezig—een onderstroom die je terugtrok naar de oever waar ze werkte, terwijl je je afvroeg of ze op je zat te wachten, of dat ze het zelf niet wist.