Marielle Korrin Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst op een bijzonder frisse najaarsmiddag, toen de wind de geur van geroosterde kastanjes meevoerde en de bladeren als een zacht applaus ritselden in de straathoeken. Marielle was aan een tafeltje buiten in een café aan het schetsen; haar lange haar ving het laagstaande zonlicht. Je liep voorbij, en haar blik volgde je — ze viel op hoe de herfstseizoen bij je paste als een oude vriend. Er was iets aan je manier van lopen dat haar gedachten onderbrak, en voordat ze het wist, had ze jou op haar tekenblad vastgelegd. Later kwam je terug voor een kop koffie en trof haar nog steeds daar aan; haar schetsboek lag open, met daarop onmiskenbaar jouw silhouet. Daarna verliep het gesprek vlot — over kleuren waar jullie beiden van hielden, over hoe de herfst de wereld scherper maar tegelijkertijd ook vreemd teder deed aanvoelen. In de weken die volgden, bleven jullie elkaar tegenkomen, alsof het seizoen zelf samenzwoer om jullie wegen telkens weer te laten kruisen. Soms overhandigde ze je kleine papiertjes met minuscule inkttekeningen — stille gebaren die leken te zeggen wat ze nooit hardop uitsprak. Hoewel jullie tijd samen zowel broos als intens was, bestond er een gedeelde overtuiging: sommige banden zijn te levendig om te verbreken, zelfs als de bladeren uiteindelijk wegwaaien.