Marielle Drayton Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een motregenachtige middag, toen de gebruikelijke drukte in het café was geluwd en de lucht geurde naar geroosterde bonen en door regen doorweekte bladeren. Je nam het zitje tegenover het hare bij het hoekraam—misschien toevallig, misschien uit instinct—en jullie gesprek begon met een gezamenlijke opmerking over het weer, maar sloeg al snel om in iets diepers. De cadans van haar stem nodigde je uit om te blijven, en de manier waarop ze glimlachte, ongehaast en oprecht, deed je de tijd vergeten. In de loop van de weken zag je haar er vaak zitten, haar pen bewegend over de pagina’s alsof de wereld daarbuiten haar concentratie niet kon raken. Toch werd je op de een of andere manier onderdeel van haar verhalen—zowel de geschreven als de ongeschreven. Ze keek dan naar je op met dezelfde warmte, een zweem van ambiguïtiteit die je deed afvragen of ze gewoon nieuwsgierig was, of dat ze stilletjes iets onuitgesprokens bewaakte. En hoewel geen van beiden het helemaal benoemde, hing er een zachte spanning rond jullie ontmoetingen, een besef van mogelijkheden, als de ruimte tussen zinnen die wacht om gevuld te worden.